Η ευημερία και η έννοια της ευτυχίας

Μια mericans είναι οι πιο ευημερούσες άνθρωποι στον κόσμο? είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας. Τουλάχιστον αυτό είναι που έχουμε σκεφτεί μέχρι πρόσφατα. Αλλά τώρα είναι μια καινούργια μέρα. Angst έχει αντικαταστήσει την αλαζονεία μας, και είμαστε ανήσυχοι με μια νέα κατανόηση των ορίων μας.

Αμερικανοί, κυρίως τη μεσαία τάξη, υποφέρουν με διαφορετικό βαθμό απώλειας πλούτου, και την αίσθηση της προσωπικής ασφάλειας και της ευημερίας έχει πάρει μια μεγάλη επιτυχία. Τα επίπεδα της εμπιστοσύνης των καταναλωτών βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα και τα επίπεδα του άγχους μας υψηλή? Ότι ο συνδυασμός δεν είναι μια συνταγή για το γεγονός ότι ευτυχείς πολίτες.

Σκληρή φορές φέρνουν φόβο, κατάθλιψη και θυμό. Αλλά δύσκολες στιγμές και μας προσφέρουν μια μεγάλη ευκαιρία να επανεξετάσει τις βασικές πεποιθήσεις μας και τις βασικές παραδοχές μας για το πώς θα πρέπει να οριστεί η "ευημερία" και "ευτυχία." Πόσο θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την «καλή ζωή».

Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αναρωτηθούμε κάποια πρόκληση και, ενδεχομένως, ανταμείβοντας ερωτήματα: Θα ήμασταν λιγότερο ευτυχείς χωρίς όλες τις κατοχές που έχουμε αναλάβει είναι οι ανάγκες της σύγχρονης ζωής; Τι θα συμβεί αν το αντίθετο ήταν αλήθεια, ότι θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι με λιγότερο;

Η ιδέα ότι ο περιορισμός υπάρχοντά μας θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο συμπληρώσει ικανοποιητική ζωή είναι σαν να θρησκευτική βλασφημίας - η θρησκεία του καταναλωτισμού. Είναι μια θρησκεία που μας έχει κάνει πλούσιους σε υλικά πράγματα, αλλά δεν μας έχει κάνει πραγματικά ευτυχισμένο.

Η ίδια η φύση της οικονομίας του καταναλωτή απαιτεί να είμαστε για πάντα δυσαρεστημένοι με σταθμό στη ζωή μας και η επιτυχία μας καθορίζεται από μας κατοχές. Μαθαίνουμε σε νεαρή ηλικία ότι το ένα με τα περισσότερα παιχνίδια βρίσκεται στην κορυφή της κοινωνικής τάξης. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει σημασία πόσο σκληρά εργάζεται κανείς, ανεξάρτητα από το πόσο πλούσιοι το ένα γίνεται, θα υπάρχει πάντα κάποιος με πιο πλούσια, πιο παιχνίδια - αυτοκίνητα, σπίτια, σκάφη αναψυχής, καθώς και τις συνδρομές σε γυμναστήρια.

Όταν πεζοπορία στα βουνά γύρω από Tucson, παρατηρώ ότι η ψηλότερα στην πλαγιά ενός βουνού των παρτίδων είναι πιο ακριβά και τα σπίτια γίνονται μεγαλύτερα. Αυτό αποδεικνύει μια κυριολεκτική αναπαράσταση της ανάγκης μας να τοποθετηθεί πάνω από τους άλλους να τους δείξουμε ότι είμαστε ανώτερα όντα, ίσως τοποθετηθεί πιο κοντά στον Θεό, μόνο και μόνο επειδή έχουμε την οικονομική δυνατότητα να ζήσουν πιο ψηλά στο λόφο, από τους άλλους ανθρώπους.

Εγώ μια φορά που ανήκει ένα σπίτι με υπέροχη θέα στα βουνά από τη μία πλευρά και άποψη του νησιού διάστικτη στενό και χιονισμένα ηφαίστειο από την άλλη. Έτσι ξέρω κάτι για την ιδιοκτησία ένα ακριβό πολλά με απεριόριστη θέα. Η καινοτομία φοράει τελικά μακριά, ακριβώς όπως συμβαίνει μετά από μια εβδομάδα ή δύο οδήγηση ένα νέο αυτοκίνητο πολυτελείας. Παίρνει όλα τα παλιά: ιδιοκτησία τρίτου και τέταρτου σπίτια, ένα μεγαλύτερο σκάφος, η συνεχής fawning των εργαζομένων στο σπα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πρέπει να εργαστούν σκληρά για να επιτύχουν ένα υψηλό οροπέδιο της κατανάλωσης και θα μπορούσε εύλογα να σκέφτονται αμοιβή τους θα έπρεπε να είναι μεγάλη ευτυχία. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα έτσι. Είναι αλήθεια ότι οι πλούσιοι είναι πιθανώς πιο ευτυχισμένοι από τους φτωχούς - καμία έκπληξη εκεί. Η πραγματική διαφορά προέρχεται πιθανώς από γνωρίζοντας ότι έχουν ένα μαξιλάρι ασφαλείας (που έχουν μεγάλη ιατρική ασφάλιση έρχεται στο μυαλό) ότι οι φτωχοί έλλειψη. Αλλά ρεαλιστικά τα υπάρχοντά τους έχουν ελάχιστη ή καμία σχέση με το πραγματικό τους επίπεδο ικανοποίησης από τη ζωή.

Σχετικά με το "World Database of Happiness,« η Αμερική είναι σήμερα κατατάσσεται στο νούμερο 23, ένα μάλλον απογοητευτικό αριθμό εξετάζει τεράστιο πλούτο μας. Οι ευτυχέστεροι άνθρωποι ζουν στη Δανία, μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα που είναι γνωστή για το μοναδικό κάπως την ισορροπία του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Έχουν μια δυναμική καπιταλιστική οικονομία, η οποία συνδυάζεται με μια «απαρχής μέχρι τέλους" κοινωνικό σύστημα. Στη Δανία, κανένας δεν είναι εξαιρετικά φτωχή, αλλά κανείς δεν είναι εξαιρετικά πλούσια. Κανείς δεν έχει να πληρώσει για την εξαιρετική υγειονομική περίθαλψη ή για να πάρετε μια εκπαίδευση, αλλά πολύ λίγοι έχουν πολυτελή τρόπο ζωής. Η Δανία έχει το ενδέκατο "πιο ελεύθερη" οικονομία της αγοράς, γι 'αυτό δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί «σοσιαλιστική».

Δεν είναι ότι οι Δανοί με περισσότερη εκπαίδευση και τα κίνητρα να μην πάρει μπροστά. Το κάνουν, αλλά επιβραβεύει τους είναι πιο πιθανό να είναι μεγαλύτερη επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση και όχι κατοχές. Παίρνουν την ευχαρίστηση στην κοινότητα και την κοινωνική συμμετοχή και όχι μεμονωμένες αύξησης της χώρας.

Όλη αυτή η καπιταλιστική ελευθερία ζει δίπλα-δίπλα με τους υψηλότερους φόρους στον κόσμο. Το γεγονός αυτό έρχεται σε αντίθεση με ό, τι πίστευαν οι Αμερικανοί για την οικονομία κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, και συγκεκριμένα ότι η χαμηλή φορολογία, μικρά κυβέρνηση, και μια χαλαρή-οι δαπάνες του πληθυσμού είναι τα μόνα δρομολόγια προς την ευημερία.

Μπορεί να έχουμε να επανεξετάσει τον εν λόγω υπόθεση. Εμείς μπορεί να μην είναι σε θέση να διατηρήσουν τον καταναλωτή οδηγείται μοντέλο. Πολλοί Αμερικανοί έχουν φτάσει στο τέλος του σχοινιού τους: Οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορεί να λειτουργήσει οποιοδήποτε σκληρότερα. Τα ζευγάρια αναγκάζονται να εργάζονται πολλές ώρες, μερικές φορές σε πολλαπλές θέσεις εργασίας, να επιτύχουν το αμερικανικό όνειρο, για να διαπιστώσουμε ότι οι δαπάνες για την ευτυχία τους, αίσθηση ασφάλειας, και ακόμα και την υγεία τους για ένα όνειρο που από τη φύση του πρέπει να παραμείνει πάντα έξω από τους REACH.

Οι Δανοί ξέρουν πώς να είναι ευγνώμονες και πώς να είναι ικανοποιημένοι με λιγότερες κατοχές. Αντ 'αυτού, έχουν περισσότερο χρόνο για να απολαύσετε ό, τι κάνουν έχουν μια μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας και περισσότερη ευτυχία. Αυτό δεν μπορεί να είναι η εξισορρόπηση κάποιοι από εμάς θα ήθελε να κάνει, αλλά η αμερικανική μεσαία τάξη μπορεί σύντομα να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αυτοί που κάνουν την πραγματική δουλειά σε αυτή τη χώρα, αλλά είναι προς όφελος των λιγότερο.

Είναι σπάνια η κακή που ξεκινούν επαναστάσεις, αλλά η μεσαία τάξη. Οι εκλογές του 2008 θα μπορούσε να έχει την πρώτη βολή σε ένα αναίμακτο πόλεμο κατά φθαρμένες ιδέες. Η αμερικανική μεσαία τάξη μπορεί να λέει ότι δεν θα είναι πλέον να είναι το περιεχόμενο να είναι ο κινητήρας των δαπανών του μη βιώσιμο οικονομικό μοντέλο.

Από τις χώρες που έχουμε επισκεφτεί με το ποδήλατο και το ιστιοφόρο, συνολικές εντυπώσεις μας από την αίσθηση των ανθρώπων της ευημερίας, τα χαμόγελά τους και την προθυμία να αλληλεπιδρούν, μετά τον κατάλογο ευτυχία στενά, μοιάζει πολύ με τον πληθυσμό των μικροσκοπικών Βανουάτου, αναφέρονται ακριβώς κάτω από τις ΗΠΑ στο αριθμό είκοσι τέσσερα.

Μερικές φορές είναι οι φτωχότερες των λαών που κατανοούν καλύτερα την ευτυχία. Όταν Claire και εγώ πλήρωμα για το Songlines καταμαράν, που είναι αγκυροβολημένα στα ανοικτά κάποια απομακρυσμένα νησιά Φίτζι, παρόμοια με τον τρόπο ζωής προς Βανουάτου. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν την τροφή τους και ζούσαν σε καλύβες που ήταν μικρότερες από ό, τι πολλοί υπόστεγα κήπων στην Αμερική.

Φιλική Κυρίες στα Φίτζι. . .

Ένα απόγευμα, καθώς περπατούσε στην παραλία, μας κάλεσαν, στη νοηματική γλώσσα, για να ενώσει δύο κυρίες για το τσάι στη σκιά του χωρίς παράθυρα στο σπίτι τους. Ήπιαμε ισχυρή τσάι από φθηνή, αλλά περίτεχνες κούπες τους, μια προφανής πηγή υπερηφάνειας για τους, έτρωγαν σπιτικό scones και μαρμελάδα, κοινές φωτογραφίες και «μίλησε». Μετά από μια ώρα ζεστή επικοινωνία, έχουμε απρόθυμα άφησε με τη σειρά του σκίφ πίσω στο Songlines , ένα σύγχρονο ιστιοφόρο ίσως αξίζει περισσότερο από όλο το χωριό τους. Δεν χρήματα άλλαξαν χέρια, όπως θα ήταν προσβολή για τη φιλοξενία τους. Δεδομένου ότι χωρίσαμε, τα πρόσωπά τους έδειξε τη χαρά που είχαν λάβει από την απόδοση, και τα πρόσωπά μας δοκάρια πίσω σε αυτούς με πραγματική εκτίμηση.

Είναι μια στιγμή που δεν θα ξεχάσουμε.

Ανθρώπινη ευτυχία είναι μια πολύ πιο σύνθετη από ό, τι ιδέα έχει μεγάλη επιτυχία και πολλές κατοχές. Η ευτυχία είναι κοινή χρήση με άλλους, την παροχή και τη λήψη αυτής της πιο πολύτιμα και περιορισμένη από τις κατοχές - το χρόνο μας.