Bitter-Sweet Memories

Mijn tweelingzus, Lu, en ik waren dertien jaar oud toen we weggingen achter iedereen we hielden en alles wat we in eigendom in Beijing, China. Om 4 uur een koude november 's morgens, werden we gewekt door mijn vader, mijn moeder, en de Moeder Overste van de Franse School, "Sacre Coeur", waar we woonden. We waren elk overhandigd een kleine koffer met wat kleren, maar geen geld of identiteitsdocumenten. Toen het kleine vliegtuig ons wegnam, zag ik mijn ouders en Moeder Overste op de grond staat, zwaaiend afscheid van ons. Ik zie dat beeld net zo duidelijk vandaag de dag als ik toen.

We werden naar Nanking en vervolgens naar het zuiden van Taiwan om te leven met mijn zus Amy. De komende drie jaar waren zo traumatisch en zo verdrietig, dat ik niet de plaats waar we leefden in, het bed sliep ik op herinneren, of wat ik at. Ik herinner me dat we prive-lessen gegeven in het Engels, Frans en Chinees. Het was zwaar en we misten onze vrienden uit de Franse School. Onze ouders waren ondergedoken en niemand van ons wist waar ze waren.

Toen ik zestien was, las ik in het dagblad dat de Franse ambassade was op zoek naar een Franstalige sociaal secretariaat. Het was op een donderdag dat ik de trein reed van Kaoshiung naar Taipei. Ik nam een ​​fietstaxi en ging naar de ambassade. De ambassadeur huurde me en vertelde me dat ik zou worden opgehaald door een chauffeur op maandag aan de slag. Hij zou betalen me in Amerikaanse dollars. Het was zo veel geld dat ik was totaal sprakeloos. Ik zou gaan worden stinkend rijk!

Nadat ik verliet de ambassade, realiseerde ik me dat ik geen plaats om te wonen en bijna geen geld had. Nogmaals Ik kocht een krant en zag een advertentie met de tekst: "Mevrouw Wong, echtgenote van een lid van de Wetgevende Yuan, is op zoek naar een leraar Engels voor zes uur per week en zal kost en inwoning te bieden. "Ik nam een ​​fietstaxi naar haar huis om te kijken of ik kon die baan ook land. Ze huurde mij en ik verhuisde in die nacht. Hoe gelukkig ik was! Mijn leven is een reeks van gelukkige gebeurtenissen die altijd leek te pop-up wanneer ik moest hen het meest.

Ik hield van mijn baan in de ambassade. Ik voelde me zo verfijnd, dat ik het roken Franse Gauloise sigaretten gestart en dronk champagne met de medewerkers elke middag aan het einde van de werkdag. De ambassadeur vertrouwde mij en ik was toegestaan ​​om de diplomatieke tas dragen naar Hong Kong elke maand. Ik maakte gebruik van deze reizen te hebben kleermakers mij Chinese "Chongshan" jurken in satijn, brokaat en Chinese zijde, en schoenmakers aan de hand ambachtelijke bijpassende schoenen.

Julian Freychet, mijn spaarzame Franse collega, stelde voor dat hij weg te zetten 60% van mijn salaris in het veilig voor toekomstige behoeften. Hij zei dat ik elke dollar die ik verdiende op meer mooie outfits dan ik zou kunnen gebruiken in Taiwan uitgaven. Hij had gelijk, natuurlijk, en ik ben eeuwig dankbaar dat hij mij geleerd om minder verspilling en om iets te sparen voor de toekomst.

Gedurende deze tijd, ontmoette ik een Amerikaan Jack McKeehan, die Mandarijn Chinees volgde van mij. Ik werd helemaal verliefd op hem en hij met mij. Hij werkte voor "Western Enterprises ', dat was een dekmantel voor de CIA. Al snel was hij in staat om te spreken basisvaardigheden in het Chinees en zelfs om te schrijven. Hij vertelde me dat toen zijn tijd eindigde in Taiwan, hij zou me trouwen en me naar Knoxville, Tennessee. Ik wist niet precies waar dat was, alleen dat het was in Amerika. Ik was zo opgewonden, want ik wilde altijd al naar Amerika te gaan, die heet "Mei GWO" in het Chinees, wat betekent "mooi land."

Op mijn verjaardag, gaf hij me een platenspeler met 12 albums van country en western muziek. Ik vond het zo leuk, en herinner me nog een paar van mijn favorieten. Nummers als "Zeven Lonely Nights", "Stuur mij de Pillow That You Sleep On", "If You Loved Me half zoveel als ik van je hield," en vooral, "Ik kan niet Stop Loving You." Het laatste nummer is nog steeds mijn favoriet en altijd zal zijn.

Nadat ik gewerkt had zes of zeven maanden met de ambassade en voelde me erg veilig in mijn werk, Ik besloot om terug naar het zuiden te gaan op te halen mijn weinige bezittingen. Op onze terugkeer naar Taipei het kleine vliegtuig waarin ik was een passagier neergestort op opstijgen en alle vier van ons aan boord raakten gewond. Ik herinner me het zien van een gapend gat op mijn linkerbeen en mijn rug was zo pijnlijk dat ik niet kon bewegen.

Taiwan was heel primitief op de tijd en niemand wist wat te doen met ons. We elk lag op een bed in een grote koude kamer, waar we kregen minimaal eerste hulp. Ik besloot om te proberen Jack te bereiken per telefoon om hem te vertellen wat er gebeurd was aan mij en om hem te vragen mijn tweelingzus, Lu contact. Ze werkte als een stewardess en was moeilijk te vinden. Wanneer Jack de telefoon antwoordde hij zei: "Laat niemand aanraken, ik zal voor je zorgen!"

Die avond Jack marcheerden in de kamer, duwen opzij iedereen die in zijn weg. Hij droeg vermoeienissen, legerkistjes, en een eigenwijs cap. Hij was zo knap, hij letterlijk mijn adem weg nam! Hij zei: "Kom op, laten we gaan. Ik heb een brancard te wachten en we zullen terug vliegen naar Taipei waar Dr Marino zal voor je zorgen. "

De volgende ochtend werd ik in de McKay ziekenhuis. Dr Marino nam een ​​X-Ray en vond dat ik zes gebroken wervels had. Hij plaatste mijn hoofd op een tafel, mijn benen op een andere, en begon mijn lichaam wrap met dunne gaas. Toen dat gedaan was, was het gaas bedekt met natte gips. Het duurde drie dagen voor de gips volledig droog is. Ik droeg een harnas van mijn nek tot mijn heupen en hij woog meer dan 40 pond! Dus kon ik draag alleen grote heren 'shirts meer dan elastische broek. Ik heb nooit in de spiegel keek, omdat ik wist hoe grotesk mijn lichaam moet hebben uitgezien.

Ik bleef aan de slag met de Franse ambassade en Jack bleef voor me zorgen. Hij heeft nooit verliet mijn zijde, tenzij hij uit was op de eilanden van de Quemoy en Matsu. Hij was niet beschaamd om me uit aan restaurants en films, en hij had zijn kok bereiden speciale voedingsmiddelen en dranken te houden me gezond. Ik hield hem zo, dat gaf ik al mijn vrienden te worden met hem. Ik wist niet eens tijd doorbrengen met mijn tweelingzus!

Zes maanden later, Dr Marino vertelde me dat hij was klaar om mijn cast. Hij vertelde me dat mijn rug perfect had genezen en ik was zo goed als nieuw.

Ik begon het dragen van mijn mooie Chinese jurken en schoenen, voelde zich mooi en zelfverzekerd, en was mijn gelukkige zelf weer. Jack, echter, veranderde zijn houding tegenover mij. Hij was erg jaloers en vaak beschuldigd me van flirten met andere mannen. Zijn gedrag werd zo extreem dat ik bang werd en wist dat zijn gedrag was niet normaal. Maar ik was zo verliefd op hem, dat ik bereid was om zijn misbruik en zijn valse beschuldigingen te accepteren. Ik heb elke minuut met hem toen ik werkte niet en hij was mijn enige vriend. Toch, ik maakte me zorgen over zijn houding en na een paar maanden begon ik te twijfelen over het trouwen met hem.

Op 14 juli, was Bastille Day, de Franse ambassade met een groot feest. Mannen werd gevraagd om smoking of jurk uniformen, en dames gekleed in de avond kleding te dragen. Ik vertelde Jack dat hij kon waarschijnlijk pick me up rond 9 uur. Echter, op negen was het feest nog in volle gang, dus ik belde en vertelde hem om me op te halen later. Hij werd woedend en sloeg de telefoon neer. Ongeveer een kwartier later, hij betaalt in de partij, het dragen van een Hawaï shirt, korte broek en sportschoenen. Hij greep me bij de arm en zei: "Laten we gaan!" Ik was zo beschaamd dat ik bijna huilen. Ik vertelde hem om weg te gaan, want ik werd verwacht dat blijven tot het feest voorbij was.

Die avond vertelde ik hem dat ik kon niet met hem trouwen. Ik wist dat ik zou de man die ik liefhad en de beste vriend die ik ooit had te verliezen. Ik zou ook verlies mijn kans op het zien Amerika. Maar ik was bang voor hoe hij zou handelen naar me toe nadat we getrouwd toen ik helemaal alleen met hem in een vreemd land. Mijn beslissing nam hem verrast, maar na een langdurige discussie die hij het eindelijk eens. We bleven bij het zien van elkaar, maar op een andere basis en vrij snel was het tijd voor hem om terug te keren naar de Verenigde Staten.

In die tijd was ik ook met Spaanse les. Ik dacht dat sinds ik al sprak Frans en het Engels, Spaans gemakkelijk zou zijn. Jack had altijd mij meegenomen naar de Spaanse ambassade voor de lessen en pakte mij op toen ze voorbij waren. Hoewel ik niet zou gaan om hem te trouwen, hij nog steeds niet dat ik een fietstaxi alleen te nemen, dus hij stelde me voor aan een vriend van hem, die was ook geïnteresseerd in het leren van Spaans. Hij stelde me voor aan deze stille, knappe man met de naam Richard Newman, die, uiteraard, is nu mijn man voor wat lijkt een miljoen jaar.

Jack was het verlaten van de volgende ochtend rond zes ben ik vertelde hem dat ik niet kon verdragen om naar het vliegveld om hem te zien vertrekken, dus we afscheid genomen van de avond tevoren. In de tijd dat ik uitging met Jack, zou ik vaak tegen hem zeggen hoe ik wenste was er een krijgsmacht radiostation in Taipei. Om te luisteren naar goede Amerikaanse muziek, moesten we afstemmen op de Filippijnen en de ontvangst was erg slecht. Ik werd wakker rond drie uur nog steeds nat van tranen, toen ik wat luid gebonk op de top van mijn kamer hoorde, Jack was het installeren van een antenne, zodat ik kon een betere ontvangst te krijgen uit de Filipijnen. Mijn hart was gebroken en ik wist dat ik een man die echt van me hield verloren.

Ongeveer twintig jaar later, toen we op huis te verlaten, zei ik tegen Dick ik zou Jack een telefoontje. Hij was een advocaat die in Knoxville, Tennessee. Hij vertelde me dat hij was gescheiden, maar zijn zoon leefde met hem.

Toen Jack was in Taiwan, deed hij magische shows voor het goede doel, en ik zou vaak op het podium als zijn assistent, het dragen van een korte, glanzende outfit. Ik vroeg hem of hij nog steeds beoefend magie en als hij nog herinnerde hoe ze spreken en lezen Chinees. Hij vertelde me dat hij het te druk had om magie te oefenen, en dat hij vergeten was zijn Chinese. Hij zei echter dat hij soms een Chinese krant rond om indruk te voeren. Hij vertelde me ook dat hij kaal was, omdat een paar dagen eerder op een liefdadigheidsinstelling functie honderd dollar was aangeboden aan een man die vrijwillig te hebben zijn haar afgeschoren. Dat vond ik erg gaaf en indrukwekkend. Hij vroeg me of Dick en ik kon hem bezoek, maar ik weigerde. Dat was het laatste wat ik hoorde van Jack.

Dick en ik werd heel goede vrienden. Hij pakte me twee keer per week voor de Spaanse lessen en we gingen op data. Ik nodigde hem uit om mijn escort worden altijd was er een receptie op de Franse ambassade. Dick vertelde me iets wat ik niet wist. Hij zei dat mijn tweelingzus, Lu, en ik beroemd waren in de Amerikaanse gemeenschap. Zij wisten we spraken veel talen, dat was een stewardess en een werkte voor de Franse ambassade. Ik was verbaasd om dat te leren.

Lul was totaal anders dan Jack, hij wilde dat ik vrienden te hebben en genoten aan hen en heeft hij nooit getwijfeld wat ik zei of deed. Ik voelde me niet gespannen of bezorgd over zijn reacties en elke keer als ik bij hem was het was ontspannend en leuk.

Lul had maar een paar maanden nog in Taiwan, maar hij beloofde dat hij terug zou komen en met me trouwen. Hoewel ik was pas zeventien jaar oud, ik was ook heel realistisch. Ik dacht dat als hij terug naar Amerika en begon dating mooie Amerikaanse meisjes zou hij vergeet alles over mij. Ik lees veel Amerikaanse bladen en ik was altijd verbaasd over hoe mooi, blond en blauwe ogen van de meisjes waren. Ik was triest om te zien hem te gaan, maar we beloofd dat we zouden blijven schrijven aan elkaar. Hij vergat nooit zijn belofte en de brieven bleven komen.

Enkele maanden na Dick links, een oudere man kwam naar de Franse ambassade op zoek naar mij. Hij vertelde me dat hij had gewerkt onder mijn vader vele jaren en dat hij was voorgedragen door de overheid van Taiwan naar Athene, Griekenland, zoals de Chinese ambassadeur. Hij had een sociaal secretariaat, die kon spreken Frans en Engels. Hij bood me de job en zou me een week over na te denken. Ik sprong op en neer van vreugde en zei: "Ja" onmiddellijk.

Eindelijk zou ik, reizen niet als een gewone burger, maar als een diplomaat. Ik zou zien van Europa en bezoek alle prachtige landen, studeerde ik over. Ik zou de Akropolis beklimmen, bezoek het Romeinse Rijk, verken de middeleeuwse kastelen in Spanje, en ten slotte naar Frankrijk, het land van mijn dromen. Ik zou de perfecte plek te vinden door de Middellandse Zee, Frans spreken tijdens het eten stokbrood, brie, en truffels, alles weggespoeld door een goede Franse wijn. Ik was dronken van opwinding!

De volgende maand, hield ik de kleermakers en schoenmakers bezig me mooie Chinese outfits. Julian Freychet gaf me al het geld dat hij had gespaard voor mij en ik was verbaasd hoeveel het was. Alles ging op mijn manier.

Ik woonde in de Chinese ambassade in Griekenland. Ik had mijn eigen kleine meid en Ambassade knechten onze maaltijden geserveerd in zilveren gewelfd trays. Ik ging naar diplomatieke partijen en fotografen volgde me overal, ik denk niet dat ze ooit een jong Chinees meisje eerder gezien. Miranda, de dochter van onze huisbaas, nodigde me uit om om een ​​film te gaan met haar drie dagen na mijn aankomst in Athene. Ik droeg een Chinese jurk met spleten van de dijen en veroorzaakte een enorme commotie. Vier Griekse soldaten volgde ons naar de film en dan terug naar de ambassade. Ze gaf me een briefje met de tekst, "Jonge dame uit het Oosten, we hopen dat u zult bellen ergens ons." Ze waren allemaal opgeschreven hun namen en telefoonnummers. Ik heb nog steeds dat kleine stukje papier. Wat een zoete herinnering!

Dick en ik bleef op onze correspondentie en hij wilde komen naar Griekenland om mij te bezoeken. Ik hield het maken van excuses. Ik was te bang om een ​​engagement aan te gaan. Ik voelde dat hij wilde trouwen, maar ik was te veel plezier in dit prachtige land. Griekse man zag eruit als goden, ze waren zo mooi. Ik genoot van de aandacht en genieten van de diplomatieke partijen.

De ambassadeur heeft niet toe dat ik om uit te gaan in mijn eentje, maar er waren veel diplomatiek partijen bij te wonen. Hij beloofde ook om mij naar Parijs nadat ik had voltooid twee jaar met hem.

Dick, echter, bleef meer dan een jaar. Tot slot zei hij dat hij genoeg geld had gespaard en hij kwam bij mij op bezoek. Hij vertelde me in zijn brief dat ik nodig had om een ​​besluit, om te zeggen "ja" of "nee" te trouwen hem te maken. Hij zei dat hij moest weten, zodat hij kon verder met zijn leven.

Ik ging naar de ambassadeur om hem te vertellen dat ik een vriendin op bezoek komt had. Hij vroeg: "Wat is zijn naam?". Ik antwoordde: "Richard Newman," en de ambassadeur zei: "Wat voor een Chinese naam is dat?"

Ik heb mijn beslissing in een heel kinderlijke manier. Ik dacht bij mezelf, als hij ziet er knap als hij komt uit het vliegtuig zal ik zeggen: "Ja."

We zijn getrouwd in de Chinese ambassade en de ambassadeur gaf me weg. Ik droeg een rode Chinese jurk voor goed geluk. Ook al had ik alleen bekend Dick voor vier of vijf maanden, in mijn darm ik wist dat hij een goed mens en zou een goede echtgenoot te zijn. Nogmaals, mijn instincten waren correct, en we hebben gelukkig sinds getrouwd. We hebben twee geweldige kinderen en twee kleinkinderen. We woonden in dertien landen op vijf continenten.

Ik ben zo gezegend, omdat ik het gevoel dat een burger van de wereld. Ik geniet van alle volkeren en alle culturen. Lucky me! Ik heb mijn leven gebaseerd op de "Yin Yang" filosofie "Balance" en "Opposites", en ik weet ook dat "Happiness" is niet gegeven, moet het worden verdiend.

Noot van de redactie: Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op 16 juni 2009 betreffende Chi-Newman.com . Chi breidt uit op een kleine periode van haar verbazingwekkende leven, het beschrijven van haar overgang van bijna een wees op de leeftijd van 13, een jonge vrouw die vond zichzelf werken en feesten binnen de hoogste internationale overheid sociale kringen.