Welvaart en de betekenis van geluk

Een mericans zijn de meest welvarende mensen in de wereld, het is ons geboorterecht. Tenminste dat is wat we dachten tot voor kort. Maar nu is het een nieuwe dag. Angst is vervangen door onze arrogantie, en we zijn ongemakkelijk met een nieuw begrip van onze grenzen.

Amerikanen, met name de middenklasse, lijden met een verschillende mate van rijkdom verlies, en ons gevoel van persoonlijke veiligheid en welvaart heeft een grote hit. Het consumentenvertrouwen niveaus zijn op historische dieptepunten en onze stress hoog, die combinatie is geen recept voor het hebben van tevreden burgers.

Moeilijke tijden brengen angst, depressie en woede. Maar moeilijke tijden bieden ook ons ​​een geweldige kans om onze kern overtuigingen en onze uitgangspunten opnieuw te onderzoeken over hoe we moeten de "welvaart" en definieer "geluk." Hoe moeten we het zien "het goede leven."

Nu is een goed moment om ons de vraag stellen wat uitdagende en mogelijk de moeite waard vragen: Zouden we minder gelukkig zijn zonder al de bezittingen die we hebben aangenomen zijn de behoeften van het moderne leven? Wat als het omgekeerde waar zou zijn, dat we gelukkiger met minder?

Het idee dat het beperken van onze bezittingen zou kunnen leiden tot een meer satifactory leven is verwant aan het religieuze godslastering - de religie van het consumentisme. Het is een religie die heeft ons rijk in materiële zaken, maar het is niet maakte ons echt gelukkig.

De aard van een consument economie vereist dat we voor altijd ontevreden zijn over onze positie in het leven en ons succes wordt bepaald door onze bezittingen. We leren al op jonge leeftijd dat degene met het meeste speelgoed staat boven op de sociale orde. Het probleem is dat het niet uitmaakt hoe hard je werkt, het maakt niet uit hoe rijk men wordt, er altijd wel iemand met meer welvaart, meer speelgoed - auto's, huizen, jachten, en de club lidmaatschappen.

Toen ik wandelen in de bergen rond Tucson, ik merk dat hoe hoger de zijkant van een berg het veel duurder zijn en de huizen groter. Hieruit blijkt een letterlijke weergave van onze behoefte om onszelf te plaatsen boven anderen te laten zien dat we superieure wezens, misschien wel dichter bij God geplaatst, alleen omdat we ons kunnen veroorloven om hogere leven op de heuvel dan andere mensen.

Ik heb ooit eigenaar van een huis met een spectaculair uitzicht op de bergen aan de ene kant en uitzicht op een eiland gestippelde rechte en een besneeuwde vulkaan aan de andere kant. Dus ik weet iets over het bezitten van een dure veel met uitgestrekte vergezichten. De nieuwigheid verdwijnt uiteindelijk uit, net zoals het doet na een week of twee het besturen van een nieuwe luxe auto. Het wordt alle oude: het bezitten van derde en vierde huizen, een groter jacht, de constante kruiperige van de werknemers in de spa.

De meeste mensen hebben hard moeten werken om een ​​hoog plateau van de consumptie te bereiken en redelijkerwijs zou kunnen denken dat hun loon zou moeten groot geluk zijn. Maar dat is niet noodzakelijk zo. Het is waar dat de rijken waarschijnlijk gelukkiger dan de armen - geen verrassing daar. Het echte verschil is waarschijnlijk afkomstig uit de wetenschap dat ze een kussen van veiligheid (het hebben van grote medische verzekering in je opkomt) dat de armen ontbreken. Maar realistisch gezien hun bezittingen hebben weinig of geen relatie met hun werkelijke niveau van tevredenheid met het leven.

Op de "World Database of Happiness ', is Amerika momenteel gerangschikt op nummer 23, een nogal teleurstellend aantal gezien onze enorme rijkdom. De gelukkigste mensen wonen in Denemarken, een klein Europees land dat bekend staat om zijn ietwat unieke combinatie van kapitalisme en socialisme. Ze hebben een levendige kapitalistische economie die wordt gecombineerd met een "wieg tot het graf" sociaal systeem. In Denemarken niemand is extreem arm, maar niemand is zeer rijk. Niemand moet betalen voor een uitstekende medische verzorging of om een ​​opleiding te krijgen, maar slechts weinigen hebben weelderige levensstijl. Denemarken heeft de elfde "meeste vrije" markt economie, dus het kan moeilijk worden beschouwd als "socialistisch."

Het is niet dat Denen met meer opleiding en motivatie niet vooruit te komen. Ze doen, maar hun beloning hebben meer kans om een ​​grotere professionele en sociale prestige in plaats van bezit te zijn. Ze nemen genoegen met de gemeenschap en maatschappelijke betrokkenheid, geen individuele verheerlijking.

Dit alles kapitalistische vrijheid leeft side-by-side met de hoogste belastingen ter wereld. Dat feit gaat in tegen alles wat de Amerikanen geloofden over de economie in de twintigste eeuw, namelijk dat lage belastingen, kleine overheid en een los-uitgaven bevolking zijn de enige wegen naar welvaart.

Misschien moeten we dat uitgangspunt te heroverwegen. We zouden niet in staat om de consument aangedreven model te houden. Veel Amerikanen zijn gekomen om het einde van hun touw: De meesten van ons kunnen niet werken nog harder. Paren zijn dat u lange uren te werken, soms op meerdere banen, de Amerikaanse droom te bereiken, slechts te vinden om ze hun geluk besteden, het gevoel van veiligheid, en zelfs hun gezondheid voor een droom die door zijn aard altijd moet uit blijven van hun bereiken.

De Denen weten hoe ze dankbaar zijn en hoe tevreden te zijn met minder bezittingen. In plaats daarvan hebben ze meer tijd om te genieten van wat ze hebben met een groter gevoel van veiligheid en meer geluk. Dat misschien niet de trade-off sommigen van ons zouden willen maken, maar de Amerikaanse middenklasse kan al snel beseffen dat het zij die het echte werk in dit land doen, maar profiteren het minst.

Het is zelden de armen die beginnen met toeren, maar de middenklasse. De verkiezingen van 2008 zou kunnen zijn het eerste schot afgevuurd in een bloedeloze oorlog tegen versleten ideeën. De Amerikaanse middenklasse kan worden te zeggen dat het niet meer tevreden met de besteding motor van een niet-duurzame economische model.

Van de landen die we hebben bezocht per fiets en zeilboot, onze algemene indrukken van de mensen het gevoel van welzijn, hun glimlach en het enthousiasme om samen te werken, volgt het geluk lijst met de voet, net zoals de bevolking van kleine Vanuatu, genoteerd net onder de VS op nummer vierentwintig.

Soms is het de armere mensen die begrijpen geluk best. Wanneer Claire en ik bemanning op de catamaran Songlines, hebben we voor anker sommige afgelegen eilanden van Fiji, vergelijkbaar in levensstijl naar Vanuatu. De mensen groeiden hun eten en leefden in krotten die kleiner waren dan de meeste tuinhuisjes in Amerika.

Vriendelijke dames in Fiji. . .

Op een middag als we wandelden een strand, werden we verzocht om, in gebarentaal, met twee dames voor de thee mee in de schaduw van hun ramen thuis. We dronken sterke thee uit hun goedkope maar sierlijke mokken, een voor de hand liggende bron van trots voor hen, aten zelfgemaakte scones en jam, gedeelde foto's en "gesproken." Na een uur van warme communicatie, zijn we met tegenzin vertrokken om de boot terug roeien naar Songlines , een moderne zeilboot waarschijnlijk meer waard dan hun hele dorp. Geen geld in andere handen als hij zou geweest zijn een belediging voor hun gastvrijheid. Als we uit elkaar gingen, hun gezichten bleek dat de vreugde die ze had gekregen van het geven, en onze gezichten straalde terug op ze met oprechte waardering.

Het is een moment zullen we niet vergeten.

Menselijk geluk is een veel complexer beeld dan het hebben van groot succes en vele bezittingen. Geluk is het delen met anderen, het geven en ontvangen van dat de meeste kostbare en schaarse bezittingen - onze tijd.